Kahramanmaraş merkezli 6 Şubat depremlerinin üzerinden 3 yılı aşkın süre geçmesine karşın Osmaniye’nin Sumbas ilçesinde depremzedeler çadır ve konteynerlerde kalıyor. Yaşlılık aylığı alan 86 yaşındaki Hayriye Uçak, parası olmadığı için deprem evine yazılamadığını ifade etti. Uçak, “Param yok diye sokaklarda mı yaşayacağım? 86 yaşında nereye gideceğim? Kapıda mı öleceğim? Barakada soğukta banyo yapıyorum; donuyorum, tir tir titriyorum” dedi.
Haber: Burhan DEMİRCİOĞLU
(OSMANİYE) – Kahramanmaraş merkezli 6 Şubat depremlerinin üzerinden 3 yılı aşkın süre geçmesine karşın Osmaniye’nin Sumbas ilçesinde depremzedeler çadır ve konteynerlerde kalıyor. Yaşlılık aylığı alan 86 yaşındaki Hayriye Uçak, parası olmadığı için deprem evine yazılamadığını ifade etti. Uçak, “Param yok diye sokaklarda mı yaşayacağım? 86 yaşında nereye gideceğim? Kapıda mı öleceğim? Barakada soğukta banyo yapıyorum; donuyorum, tir tir titriyorum” dedi.
Osmaniye’nin Sumbas ilçesine bağlı Gafarlı Köyü Diniker Mahallesi’nde 6 Şubat Kahramanmaraş depremlerinde evleri yıkılan depremzedeler hâla başlarını sokacak bir evleri olmadığını belirterek, yetkililerden yardım istedi. 86 yaşındaki depremzede Hayriye Uçak, parası olmadığı için deprem evine yazılamadığını, barakada ve çadırda kaldığını gözyaşları içerisinde ifade etti.
“PARAM YOK DİYE SOKAKLARDA MI YAŞAYACAĞIM”
Depremzedelerden Hayriye Uçak, ANKA Haber Ajansı’na şöyle konuştu:
“Kahramanmaraş depreminde benim evim ağır hasar gördü. Başımı sokacak yerim yoktu, evim yıkılmasın diye mahkemeye verdim. Mahkeme de kabul etmedi, evimi yıktı; şimdi ise ben dışarıda. Mahkeme masrafını da ben ödedim, dışarıda yaşıyorum konteynerde, çadırda. Yemeğimi de dışarıda yarda yağmurda pişiriyorum. Ben böyle mi yaşayacağım, bu yaşta böyle mi öleceğim, böyle mi kalacağım? Ben yardım istiyorum, evimin yapılmasını istiyorum. Benim yaşlılık aylığı maaşım var, bununla ne yapacağım? Neyime yetiyor? Param yok diye sokaklarda mı yaşayacağım? 86 yaşında nereye gideceğim? Kapıda mı öleceğim? Barakada soğukta banyo yapıyorum, içim ısınmıyor donuyorum, tir tir titriyorum. Ben böyle mi yaşayıp, böyle mi öleceğim? Ağlıyorum, yardım istiyorum, benim kimsem yok. Yanımda kimsem yok benim.”
“ÇİVİ DAHİ ÇAKILMADI”
Emekli depremzede Muhterem Uçuk da, “Zor durumdayız, kışı zor geçirdik. Müteahhit bir türlü gelip başlamadı. Kaymakamlığın verdiği çadırda yaşıyorum. Üç seneden beri her tarafı yırtıldı. Konteyner vermediler, çadırda yaşıyorum. Çivi dahi çakılmadı, müteahhiti bile görmedik. Yetkililerden bir an önce buna el atmalarını, önümüzdeki kışın evimizi istiyoruz” dedi.
Depremzede Sefer Uçuk ise çadırda kaldıklarını belirterek, “Dört tane çocuk var, hanım var, reziliz yani. Ev yapılacak hak sahipliğini falan kazandık ama Osmaniye’ye yirmi defa gittik geldik hiçbir şey çıkmadı, biz böyle perişanız” diye konuştu.
“KIŞI BRANDANIN İÇİNDE GEÇİRDİM”
Kanser hastası Mehmet Güller ise şunları söyledi:
“Üç yıldan beri mağduruz. Ben onkoloji hastasıyım. Resmi kurumlara dilekçemizi verdik, yapılacak diyorlar yapılmıyor. Üç yıl olmuş, üç yıl içerisinde onkoloji hastasıyım bize devlet bir iğne dahi destek vermedi, bir konteyner verdi. Tuvalet yok, banyo yok, mutfak yok, hiçbir şey yok. Biz zor durumdayız. Çadır verdiler, akıyor. Ne kadar da silikonlasak akıyor, zor durumdayız. Bizim çardağımız vardı, çardağı brandayla kapattık ama kışı da brandanın içinde geçirdim. Destek istiyoruz. Neden her yere yapılıyor da bize yapılmıyor? Sumbas ilçesi Gaffarlı Köyü Diniker Mahallesi’nde yaşayan insanların hayatı, canı yok mu?”
Romatizma hastası olan Hatice Güller ise, “Bulaşık yıkayacak yerim yok, dışarıda yağmurda yaşta bulaşık yıkıyorum. İltihaplı romatizmaya kaldım. Eşim onkoloji hastası oldu. Bilmiyorum ne yapacağım. Bana ‘ömür boyu çekersin bu ağrıları’ diyor doktorlar” dedi.
Yorum Yap